ਪਿਰੋਏ

ਜੁਆਕੜਾ ਜਿਹਾ ਇੱਕ ਘੂਰੇ, ਆ ਗਏ ਬੱਦਲ ਚੰਨ ਦੇ ਮੂਹਰੇ, ਪਹਿਲੋਂ ਰਾਤ ਚੰਨ ਦੇ ਹੱਕ 'ਚ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਨੂਰ ਏ। ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਰਾਤ, ਹਵਾ ਵੀ ਹੋਈ ਅੱਜ ਚਕਨਾ-ਚੂਰ ਏ, ਇੱਕ ਸੀ ਚੰਨ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਜੜਿਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਦੂਰ ਏ। ਕਦੇ ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ, ਚੰਦ ਨੇ, ਕਦੇ ਦੀਵਾ ਵੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਏ, ਅੱਜ ਕਿਸ ਦੀ ਲੈ ਲਏ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਵੀ ਮਜਬੂਰ ਏ। ਇਕ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਾ ਜੁਗਨੂੰ, ਉਹਦੀ ਚਾਲ ਦੇ ਵਿਚ ਫਤੂਰ ਏ, ਨਾ ਚੰਨ, ਨਾ ਤਾਰੇ ਮਾਈਨੇ ਦੇ, ਜਹਾਨ ਹੋਰੋਂ ਕੋਈ ਮਫਰੂਰ ਏ। ਜੁਆਕੜਾ ਪਿਆ ਹੁਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਸਬਕ ਅਧੂਰੇ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਜੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰੱਖਣਾ ਨਾ ਤਾਂ ਵੀ ਗਰੂਰ ਏ। ਉਸ ਤਾਰਾ ਭਾਰਾ ਕਹਿ ਲਈਏ, ਜੋ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਝੂਰੇ, ਇੰਞ ਟਿਕੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਤੁਰੀ ਚੱਲੀਏ, ਸਭ ਸੁਫਨੇ ਹੋ ਜਾਣ ਪੂਰੇ।

ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਛੱਤ ਤੇ ਭੇਜਿਆ, ਲੀੜੇ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਲ੍ਹਾਇਆ, ਰਾਤੀਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਹੋਣ ਨਾ ਗਿੱਲੇ, ਕਰ ਮਿਹਨਤ ਧੁੱਪ ਹੈ ਸੁਕਾਇਆ। ਛੱਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਬੂਹਾ ਖੋਲਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੱਸਦੀ ਕਿਰਲੀ ਡਰਾਇਆ, ਬਨੇਰੇ ਬੁਣਿਆ ਜਾਲ ਮੱਕੜੀ, ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੱਥ ਉਹਤੇ ਹੀ ਆਇਆ। ਨਾ ਸੈਰ, ਸਪਾਟਾ, ਸਭ ਚੁੱਪ, ਸੰਨਾਟਾ, ਚੰਨ ਚੌੜਾ ਵੇਖ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਸਰਰਾਹਟ ਹੋਈ, ਅੰਬ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਉਦੋੰ ਪਾਟਣ ਨੂੰ ਆਇਆ। ਥਿਰਕਦੇ ਨੇ ਦੋ-ਚਾਰ ਤਾਰਾਂ ਤੋਂ, ਪਤਲੂਨਾਂ-ਝੱਗਿਆਂ, ਲ੍ਹਾਇਆ, ਹੋਈ ਖੜਾਕ ਕੋਈ, ਹਿੱਲ ਗਿਆ ਅੰਦਰੋਂ, ਆਵਾਜ਼ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਵੀ ਧਮਕਾਇਆ। ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਪਿਐ, ਫਿਰ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਚਲਾਇਆ, ਜੁਰਾਬਾਂ, ਕਮੀਜ਼ਾਂ, ਸਲਵਾਰਾਂ ਦਾ ਬਾਂਹ ਤੇ, ਮਿੰਟ ਦੋ 'ਚ ਪਹਾੜ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਨਜ਼ਰ ਘੁਮਾਈ ਇੱਕ ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ, ਅਕਸ ਪਰਛਾਵੇਂ-ਜਿਹੇ ਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਲੈ ਪਹਾੜ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ, ਨੱਠਿਆ, ਹੱਥ ਦੂਜਾ ਹੇਠ ਦੰਦਾਂ, ਚਬਾਇਆ। ਪਲਟਿਆ ਪਹਾੜ ਥੱਲੇ ਆਣ ਮੈਂ ਉਹ, ਜੌਹਰ ਮਾਨੋ ਕੋਈ ਨਿਰਾਲਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਹੱਸ ਕੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਭਲਿਆ ਮਾਨਸਾ, ਬੂਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਈ ਛੱਡ ਆਇਆ! ਦੱਸਾਂ ਕੀ ਉਸ ਤਜਰਬੇ ਦੇ ਬਾਰੇ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਿਸ ਰੱਖਿਆ ਜਗਾਇਆ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੀ ਮੇਰਾ ਸਾਇਆ।