ਪਿਰੋਏ

ਵਿਲਕਣ ਵਿਚ ਹੈ ਵਿਚਲਤ ਮਨ ਮਨ ਦੇ ਫੁਰਨੇ ਹਰਕਤ ਹਨ ਸੱਖਣੇ ਸੁੱਕੇ ਤਰਸਣ ਕਣ ਵਹਿ ਹੀ ਪਉ ਹੁਣ ਵਰਸਣ ਬਣ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰਚ ਪਉ ਧੜਕਣ ਬਣ ਚਿਰ ਤੋਂ ਚੁੱਭਦੀ ਤੜਫਨ ਬਣ ਸੂਰਜ ਛੋਹ ਕੇ ਪਰਤਣ ਚੰਨ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ ਅਲਮਲ-ਬਨ ਸੂਹੀ ਤਾਰ ਨੂੰ ਤਰਸਣ ਕੰਨ ਮੰਗ ਰਹੇ ਨੇ ਬਰਤਨ ਬਣ ਕੁਝ ਸੁਣਾ ਦਿਓ ਹਲਚਲ ਬਣ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਛੱਟੇ ਬਰਕਤ ਹਨ ਅੱਧ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸਮਝਣ ਮਨ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੋਹੀਆਂ ਮਰਹਮ ਬਣ

ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਮਸਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੀ ਰੱਖਣੇ ਕਰ ਗ‌ਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਇਹ ਅੱਗ ਨਿੱਘ ਦਿੰਦੀ, ਅੰਦਰੇ ਹੀ ਅੰਦਰੇ ਸਾਂਭ ਲਉ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ ਜੰਦਰੇ ਇਹ ਰੇਤ ਹੈ, ਰੇਤ ਤਾਂ ਹੱਥਾਂ ਚੋਂ ਖੁੱਸਣੀ ਲੁਕਵੇਂ ਮਕਾਨਾਂ ਚ ਕੁਦਰਤ ਰੁੱਸਣੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ, ਚੁੱਪ ਤਲਾਬ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਪਾਣੀ ਕਿਨਾਰੇ ਹੀ ਹੋਈਆਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਿ ਬੁਲਾ ਵੀ ਲਵਾਂ ਤੇ ਹਾਕਾਂ ਨਾ ਮਾਰਾਂ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਰਾਹ ਬਣਾ ਗਏ ਅਸੀਂ ਕਿੱਧਰ ਤੁਰੇ ਉਹ ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਪਾ ਗਏ ਤਾਰਾਂ ਛੂਹੇ ਬਿਨ ਰਾਗ ਵਜਾ ਗਏ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਨਾ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਰ ਕੀ ਗਾ ਗਏ? ਬੰਦ ਕਿਵਾੜਾਂ ਚੋ ਸਿੰਮਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚੇ ਸਮਾਉਣਾ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਗਿਰਨਾ ਬੰਦ ਕਿਤਾਬਾਂ ਚ ਲੰਬੇ ਸੁਨੇਹੇ ਕਈ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਹੋ ਰਹੇ ਬੇਹੇ ਪਰਦੇ ਢੱਕ ਰਹੇ ਖਿਆਲ ਨਗਨਤਾ ਬੰਦ ਚੌਗਿਰਦੇ ਛਾ ਰਹੀ ਮਗਨਤਾ ਇਹ ਚੁੱਪ ਦੇ ਸੁਆਦ ਹੀ ਅਸਾਂ ਨੇ ਚੱਖਣੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਸਲੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੀ ਰੱਖਣੇ

ਸੋ-ਸੋ ਮਰਲੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਤੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਂਗਰ ਖਿੰਡਿਆ ਮਨ ਬੰਦ ਬੋਰੀ ਕਿਸੇ ਪਕੜਿਆ ਜਿਉਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੰਡਿਆ ਮਨ ਛੇਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਸਾਂਭ ਸਮੇਟਨ ਮਨ ਖਿੱਲਰੇ ਪਏ ਜਿਓਂ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਪਰਨੇ ਚ ਲਪੇਟਨ ਮਨ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੱਦਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿਲਰਿਆ ਮਨ ਕਦੇ ਜੇਠ ਦੁਪਹਿਰ ਜਿਹਾ ਖਾਲੀ ਹੈ ਕਦੇ ਸਾਵਣ ਵਾਕਣ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੁਣ ਖਿੰਡ ਗਿਆ ਤੇ ਦੱਬ ਗਿਆ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਰਲ ਮਿਲਿਆ ਮਨ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਸ ਨੂੰ ਸਿੰਜ ਦਿਆਂ ਸ਼ਾਇਦ ਜਾਵੇ ਖਿਲਿਆ ਮਨ