ਪਿਰੋਏ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੰਤ ਤੋਂ ਅਨੰਤ ਤੱਕ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਲਿਓਂ ਕਿਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਲੇ ਕਿਤੇ ਉੱਤਰ ਜਾਣਾ ਹੈ ਤੇ ਸਫਰ ਦੇ ਇਸ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਟੁਕੜੇ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰੇ ਸਫਰ ਨੂੰ ਮਾਣ ਲੈਣਾ ਇਹੀ ਕਲਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ।

ਪੋਲੇ ਰੱਖਿਓ ਪੈਰ     ਮਿੱਟੀ ਗਿੱਲੀ ਹੈ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜੇ ਸੈਰ     ਇਸ ਬਗੀਚੇ ਵਿਚ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ     ਉੱਥੇ ਪੁੱਜਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿਰ     ਰਾਤ ਦਾ ਹੋ ਜਾਏ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਨੇ ਤੈਰ     ਨਾਜ਼ੁਕ ਨਿੱਕੜੇ ਮੰਗ ਰਹੇ ਨੇ ਖੈਰ     ਵੇਖੋ ਅਸਾਂ ਦੀ ਸਾਂਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਵੈਰ     ਸਾਥੋਂ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਇੰਝ ਨਾ ਹੋਵੋ ਗੈਰ     ਤੁਸਾਂ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਪਰ ਕਹਿਰ     ਕਰ ਨਾ ਬੈਠਿਓ ਨਹੀਂ ਵਿਚਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰ     ਖਿੜਨੇ ਪਿਆਰਿਓ ਵਗਦੀ ਜਾਂਦੀ ਨਹਿਰ     ਏਹੋ ਆਖਦੀ ਅੱਜ ਦੀ ਇਸ ਦੁਪਹਿਰ     ਮਿਲ ਕੇ ਬੈਠੀਏ

ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲੀ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਗਿਆ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਬੂੰਦ ਬੂੰਦ ਕਰ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਤੱਟ ਹੈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਚ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਘੱਟ ਹੈ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਕਾਸ ਤੋਂ ਰਾਤ ਅੱਜ ਸੁੰਨ ਹੈ ਰਾਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਤਾਰਾ ਇਕ ਗੁੰਮ ਹੈ ਦੋ ਕਦਮ ਛੁੱਟ ਗਈ ਕਾਫਲੇ ਦੀ ਵਾਟ ਹੈ ਏਡੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤ ਵਿਚ, ਕਿਣਕੇ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਕੁਝ ਤਾਂ ਅਧੂਰਾ ਏ ਇਕ ਸਾਜ਼ ਘੱਟ ਹੈ, ਉੰਞ ਗੀਤ ਪੂਰਾ ਏ ਸੁੰਨੀ ਜਿਹੀ ਹਵਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ ਸਭ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਹੈ

ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਅਗੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਾਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ ਕਿ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ ਉਹ ਕਦੋਂ ਦਾ ਖੜ੍ਹਿਆ ਕਿਉਂ ਅੱਗੇ ਨੀ ਤੁਰਿਆ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ ਕਿ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ ਗਏ ਕਿੱਧਰ ਆਲਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਦ ਪਾਲਣੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ ਕਿ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ ਛਾਂ ਰਹੇਗੀ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਤ ਪਵੇਗੀ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ ਕਿ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛੀਏ

ਇਕ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਇਹ ਸਾਖੀ? ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਜਨਾਬ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ ਮੈਂ ਵਿਚਾਰਨ ਲਈ ਰੁੱਕ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਮੈਂ ਏਨੀ ਦੇਰ ਹਾਂ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨੀ ਹੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾਂ ਤੇ ਨੀਝ ਲਗਾ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬੋਲਦਿਆਂ ਸੁਣ ਲਵਾਂ। ਜ਼ਬਾਨ ਤੋਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਦਾ ਪੈਂਡਾ ਕੰਨ ਤੋਂ ਮਨ ਤੱਕ ਦਾ ਪੈਂਡਾ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਹੈ।