ਪਿਰੋਏ

ਅੰਦਰਲਿਆਂ ਸਾਗਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਛੱਲ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਬੂੰਦ ਵੀ ਫੜਕ ਰਹੀ ਇਸ ਪਲ ਨਹੀਂ ਸੁਰਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪੱਤੇ ਖੜਕਣ ਨਾ ਸੁੱਕੇ ਸੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੀ ਤੜਫਣ ਨਾ ਵਲਵਲਿਆਂ ਦਾ ਦੇਸ ਹੈ ਰਹਿ ਗਿਆ ਉਸ ਗਰਾਂ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਆ ਗਏ ਸੁੰਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਬੜੇ ਪਰਾਂ ਕੀ ਏਹੋ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਰਹਾਂ? ਕਿ ਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਧੁੱਪ ਰਹਾਂ? ਸੁੱਕੇ ਪਏ ਨੇ ਨੈਣ, ਵਿਚ ਹੁਣ ਜਲ ਨਹੀਂ ਅੰਦਰਲਿਆਂ ਸਾਗਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਛੱਲ ਨਹੀਂ

ਹਨੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਹਨੇਰਾ ਲਿਖਿਆ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਬਿਆਨਣ ਸੁਬ੍ਹਾ ਹੋਈ ਤਾਂ ਅੱਖ ਲੱਗ ਗਈ ਵੇਖ ਨਾ ਪਾਏ ਚਾਨਣ ਸੁੱਤੇ ਮਨ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪੰਨੇ ਭੇਤ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਜਾਨਣ ਕਿ ਰੋਸ਼ਨ ਰੋਸ਼ਨ ਸੂਰਜ ਜਗ ਤੇ ਲੱਗੇ ਲਿਸ਼ਕਾਂ ਤਾਨਣ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਵੀ ਵੇਖਣ, ਜਾਨਣ ਛਾਨਣੀ ਲਾ ਕੇ ਛਾਨਣ ਧੁੰਦਾਂ ਪਾਰ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਕੋਈ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਨਣ ਹੋਵਣ ਕਿੰਝ ਅਜ਼ਾਦ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਨ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਬਾਨ੍ਹਣ ਕਿ ਕਾਲੇ ਸ਼ਾਹ ਹਨੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਖੋਜ ਲਈਏ ਅਸੀਂ ਚਾਨਣ

ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚੱਲਣਾ ਉਂਗਲ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਬੂਹੇ ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਗੁੰਮਣਾ ਚਾਹੋ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਰਾਹ ਪਤਾ ਹੈ ਮੈਂ ਕੱਲ ਰਾਤ ਜਦ ਫਿਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਟੁੱਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਕੁਚਲ ਕੇ ਪੋਲੇ ਕਦਮੀਂ ਲੰਘ ਆਇਆ ਸੀ ਇਸ ਗਰਾਂ ਦੇ ਉਰਲੇ ਪਾਰ ਉਸ ਗਰਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਪਰਾਂ ਸੀ ਇਕ ਸਰਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਖੜਕਾ ਕੇ ਬੂਹੇ ਦਾ ਕੁੰਡਾ ਮੋਰੀ ਵਿਚੋਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਰਗਾ ਇਕ ਮੁੰਡਾ ਖਿੜਕੀਆਂ ਚੋਂ ਪਾਰ ਵੇਖਦਾ ਪਾਰ ਵੇਖਦਾ ਮੋਰੀ ਚੋਂ ਮੈਂ ਖੋਲ ਲਿਆ ਸੀ ਬੂਹਾ ਫਿਰ ਕਮਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਖਾਲੀ ਇਕਦਮ ਮੁੰਡਾ ਕਿਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ ਕੀ ਖਿੜਕੀ ਚੋਂ ਦੌੜ ਗਿਆ ਸੀ? ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਉਹ ਕਿਸ ਬੰਨੇ? ਮੈਂ ਪੁੱਜਾ ਫਿਰ ਜਾ ਖਿੜਕੀ ਤੇ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ ਦੂਰ ਵਾਰ ਦੂਰ ਵਾਰ ਸੀ ਕੋਈ ਮੈਦਾਨ ਪਾਰ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਇਕ ਸਰਾਂ ਉਸ ਸਰਾਂ ਦਾ ਇਕ ਸੀ ਬੂਹਾ ਉਸ ਬੂਹੇ ਤੇ ਕੋਈ ਖੜਾ ਜਦ ਖੜਕਾਇਆ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬੂਹੇ ਦਾ ਕੁੰਡਾ ਇਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਿਆ, ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਕੋਈ ਅੱਖ ਮਾਰ ਰਹੀ ਮੈਨੂੰ ਝਾਤ ਮੈਂ ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੰਨੇ ਨੂੰ ਖੁੱਲਾ ਫਿਰ ਬੂਹਾ ਉਨੇ ਖੁੱਲਿਆ ਸੁਪਨਾ ਮੈਂ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਫਿਰ ਚੱਲਾਂਗੇ ਉਂਗਲ ਫੜ ਕੇ ਆਪਾਂ ਜੀ ਉਸ ਬੂਹੇ ਤੀਕ...

ਜਦ ਛਾਵਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟੇ ਹੋਵੋ ਅੱਖਾਂ ਹੋਵਣ ਨੱਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਉਪਰੋਂ ਡਿੱਗਣ, ਢੱਕਣ ਨਿੱਘ ਵਰਤਾਵਣ ਪੱਤੀਆਂ-ਲੋਈਆਂ ਸੋਚ-ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਫਿਰ ਬੁੱਝ ਜਾਵਣ ਮੱਧਮ ਜਗਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਫਿਰ ਮਨ-ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੀ ਆਖਦੇ ਹੋ ਭਲਾ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ, ਵਿਸਮਾਦ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੋ ਬੈਠੇ ਬੈਠੇ ਪੁੱਜਣ ਅੱਖਾਂ ਪਾਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਬੰਦ ਕਮਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵਗਣ ਲਗਣ ਠੰਢੀਆਂ ਠਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਲੰਘ ਰਹੀਆਂ ਕੋਈ ਖਿਆਲ-ਬਰਾਤਾਂ ਵੇਖ ਆਈਏ ਜੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਆਹਾਂ ਮੁੜ ਆਈਏ ਜੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਥੰਮੀਏ ਫਿਰ ਇਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਾਹਾਂ ਕੀ ਆਖਦੇ ਹੋ ਭਲਾ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ, ਉਡਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜਦ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੋ ਸਦੀਆਂ ਤੀਕਣ, ਟੁੱਟਣ ਘੜੀਆਂ ਕੀ ਐਸੇ ਹੋ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਉਂਦੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਕਦੀਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਕੀਕਣ ਖਿਲਾਰੋ ਸੁਰਤ ਦੇ ਟੋਟੇ ਕੀਕਣ ਜੋੜਦੇ ਜਾਵੋ ਕੜੀਆਂ ਮੁੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਇਹ ਕਹਿਣ-ਜੋਗੀਆਂ ਫੁੱਟਦੀਆਂ ਜਾਵਣ ਗੱਲਾਂ ਬੜੀਆਂ ਕੀ ਆਖਦੇ ਹੋ ਭਲਾ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ, ਵਸਲ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜਦ ਉਧੜ ਜਾਵੋ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਕਣ ਫੁੱਲ ਮੁਰਝਾਵਣ ਗਮਲਿਆਂ ਵਿਚੇ ਫੱਟੜ ਹੋਵੋ, ਰੱਤ ਵੀ ਚੋਵੇ ਮਨ-ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਵਿਚੇ ਸ਼ਸ਼ੋਪੰਜ ਚ ਨੈਣ ਰੁਕ ਜਾਵਣ ਮਨ ਦੇ ਇਹ ਵਲਵਲਿਆਂ ਵਿਚੇ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ...

ਇਕ ਚੂਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਾਬਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਬੇ ਪਾਇਆ ਸਵੈਟਰ ਸੀ ਦੋਨੋ ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਖੇ, ਕਰ ਰਹੇ ਆਪਸ ਦੇ ਵਿਚ ਚੈਟਰ ਸੀ ਚੂਹੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈ ਕੁਛ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਸੁਲਝਾਓ ਮੈਟਰ ਜੀ ਇਕ ਸੀ ਸੂਰਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਉਹ ਨੀਚੇ ਕਿਤੇ ਹੈ ਗਿਰ ਗਿਆ ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੀ ਅਪ-ਸੈਟਰ ਜੀ ਬਾਬੇ ਨੇ ਫਿਰ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਸੀ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮੋਢੇ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਦੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬੈਟਰ ਸੀ ਦਿਸ ਪਿਆ ਸੂਰਜ ਚੂਹੇ ਨੇ ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੱਸਣ ਸੀ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋ ਹੋ ਗਈ ਪਿਟਰ ਪੈਟਰ ਸੀ ਇਕ ਚੂਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਾਬਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਬੇ ਪਾਇਆ ਸਵੈਟਰ ਸੀ ਦੋਨੋ ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਖੇ, ਕਰਦੇ ਆਪਸ ਦੇ ਵਿਚ ਚੈਟਰ ਸੀ Inspired by an artwork by Blahjinder

ਤੁਹਾਡਾ ਨੱਕ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ ਖਰਬੂਜੇ ਵਰਗਾ ਹੈ ਸਾਡਾ ਨੱਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਰਗਾ ਹੈ ਮੇਰਾ ਨੱਕ ਲਗਦਾ ਹੈ ਮਟਰ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡਾ ਤਾਂ ਮੁਲਾਇਮ ਹੈ ਕਿਸੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੇ ਨੱਕ ਦੀ ਮੋਰੀ ਕੀ ਕੋਈ ਗੁਫਾ ਹੈ ਕੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਕੋਈ ਸ਼ੇਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਨੱਕ ਥੱਲੇ ਮੁੱਛ ਹੈ ਕਿਸੇ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਜਿਹੀ ਹੈ ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈ? ਇਹ ਗੁਲਾਬੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਚਿਹਰਾ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ ਨੱਕ ਵੱਡਾ ਹੈ ਕਿ ਹੱਥ ਛੋਟਾ ਮੇਰਾ ਹੈ Inspired by this Artwork by Blahjinder

ਭੈਣੇ ਨੀ, ਮੇਰੀ ਚਾਬੀ ਗੁਆਚੀ ਰੰਗ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਗੁਲਾਬੀ ਗੁਆਚੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਉਹ ਬਣੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਕ ਲਟਕ ਰਹੀ ਉਸ ਤੇ ਤਣੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਤਣੀ ਦਾ ਮੈਂ ਸੀ ਪਰਾਂਦਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਗੁੱਤ ਲਾਹੌਰ ਤੱਕ ਲਮਕਦੀ ਜਾਂਦੀ ਲਾਹੌਰ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਇਕ ਗਲੀ ਹੈ ਪਤਲੀ ਇਉਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫਲੀ ਹੈ ਉਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੁਕਾਨ ਹੈ ਹੋਣੀ ਗੁਲਾਬੀ ਦੁਕਾਨ, ਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁਹਣੀ ਉਸ ਦੁਕਾਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਤਾਲਾ ਲੱਭੋ ਕਿਤੇ ਜੀ ਚਾਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚਾਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਗਿਆ ਪਿਸ਼ੌਰ ਚਾਬੀ ਲਿਆਵੋ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੁਲਾਬੀ ਤਾਲੇ ਦੀ ਚਾਬੀ ਗੁਲਾਬੀ ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੀ ਐਸੀ ਇਕ ਚਾਬੀ ਪਰ ਸੱਚ, ਮੇਰੀ ਹੀ ਗੁਲਾਬੀ ਗੁਆਚੀ ਭੈਣੇ ਨੀ, ਮੇਰੀ ਚਾਬੀ ਗੁਆਚੀ

ਕੀ ਇਹ ਮੁੱਲ ਖਰੀਦਿਆ ਏ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਓਮਾਹਾ ਪੁੱਛਦੇ ਓ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੁੱਟਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਹੁਣ ਛਾਵਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਇਹ ਜੋ ਦੁਪਹਿਰਾ ਵਿਗਸਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਅਸੀਂ ਖਿੜ ਪਏ ਇਕਦਮ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਜੋ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗਸਿਆ ਵੇ ਜੋ ਲਾਲੀ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਆ ਪਈ ਏ ਤੇ ਇਹ ਜੋ ਹਾਸਾ ਛੁੱਟਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਓਮਾਹਾ ਪੁੱਛਦੇ ਓ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੁੱਟਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਮਿਠਾਸ ਹਰ-ਤਰਫੀ ਹੈ ਇਹ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੰਡੀ ਬਰਫੀ ਹੈ ਇਹ ਜੋ ਅਸੀਂ ਲੜੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅਸੀਂ ਆਪ ਸਜਾਈਆਂ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਦੂਰ ਖੜੇ ਪਏ ਹੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਦੰਦੀਆਂ ਘੁੱਟਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਓਮਾਹਾ ਪੁੱਛਦੇ ਓ ਇਹ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਫੁੱਟਿਆ ਏ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਕੰਮ ਇਹ ਕਰ ਆਵੋ ਕਿ ਆਂਢ ਗੁਆਂਢ ਚ ਜਾ ਆਵੋ ਇਹ ਜੋ ਹੁਣ ਟੋਕਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਸਭ ਨੂੰ ਕੁਝ ਫਲ ਛਕਾ ਆਵੋ ਕੀ ਸਭ ਜੋ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਏ ਕੀ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਂ ਪੁੱਟਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਓਮਾਹਾ ਪੁੱਛਦੇ ਓ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੁੱਟਿਆ ਏ ਇਕ ਅੱਖਰ ਤੇ ਰੁਕ ਗਏ ਹਾਂ ਇਕ ਅੱਖਰ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਲਈਏ ਇਹ ਅੱਖ ਦਾ ਹਾਸਾ-ਹੰਝੂ ਏ ਹਾਲੇ ਇਹ ਇਕ ਘੁੱਟ ਭਰ ਲਈਏ ਇਹ ਜੋ ਕਿਸੇ ਯਾਦ ਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਹੁਣ ਸਹਿਜੇ ਛੁੱਟਿਆ ਏ ਇਹ ਜੋ ਓਮਾਹਾ ਪੁੱਛਦੇ ਓ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੁੱਟਿਆ ਏ

ਕੱਲਾ ਕੱਲਾ ਫੁੱਲ ਭਲਾ ਜੀ ਕਿਹਨੇ ਗਿਣਿਆ ਏ? ਕਿਰਦਾ ਹੰਝੂ ਕਿੰਨਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਨੇ ਮਿਣਿਆ ਏ? ਹਿਸਾਬ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਜੀ ਸ਼ਾਮਾਂ ਢਲੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਦੱਬ ਗਈਆਂ ਇਹ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਾਤੇ ਆਏ ਨਹੀਂ ਇਹ ਹਾਸੇ ਠੱਠੇ ਜੀ ਟੁੱਟੇ ਪੱਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੋਲ, ਤੋਲ ਨਾ ਪਾਏ, ਰੀਝ ਸੰਭਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਰੰਗ ਦਾ ਆਖਣਾ ਹੈ ਅੱਖ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੁੱਤਾਂ ਗੁੰਧਾਂਗੇ ਹੁਣ ਭੂਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਧਾਗੇ ਪਿਰੋਵਾਂਗੇ ਉਧੜੇ ਖਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਜ਼ੀ ਨੇ ਪਰ ਸੈਰਾਂ ਗੁੰਮ ਗਈਆਂ ਟਹਿਕਦੀਆਂ ਗੁਲਦਾਊਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਗੁੰਮ ਗਈਆਂ ਮੈਂ ਜਦ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸਾਗਰ ਤਦ ਤੋਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗੁੰਮ ਗਈਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਸਾਂਭੀ ਆਏ ਹਾਂ ਪਰ ਖੈਰਾਂ ਗੁੰਮ ਗਈਆਂ ਇਹ ਅੱਤਰ ਹਵਾ ਚ ਤਰਦੇ ਨੇ, ਸੁਨੇਹੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੀ ਮਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਅਜੇਹੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਪਲ ਲਿਆਵੇ ਕੌਣ ਜੋ ਹੁਣ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਚਿਣਿਆ ਏ? ਕੱਲਾ ਕੱਲਾ ਫੁੱਲ ਭਲਾ ਜੀ ਕਿਹਨੇ ਗਿਣਿਆ ਏ? ਕਿਰਦਾ ਹੰਝੂ ਕਿੰਨਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਨੇ ਮਿਣਿਆ ਏ?

ਮੈਂ ਉਡੀਕਾਂਗਾ ਸਰੋਵਰ ਕੰਢੇ ਤੁਸੀਂ ਆਉਣਾ ਲਹਿਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਰੁਕੇ ਸਮੇਂ, ਪਲ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਉਹ ਪਹਿਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਜਦ ਸੂਰਜ ਢਲਣਾ ਅੰਬਰ ਵੇਖਣਾ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਉਜਾਲੇ ਬਿਖੇਰ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਦੀਵਾ ਹੋ ਕੇ ਸੰਗਤ ਬਣ ਕੇ ਦਿਖ ਪੈਣਾ ਪਰਿਕਰਮਾ ਦਾ ਰਾਹੀ ਬਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਨਾ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਿਆਹੀ ਬਣ ਕੇ ਮੈਂ ਛੱਲ ਵਿਚੋਂ ਜਦ ਜਲ ਕੱਢਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਉਣਾ ਕਤਰਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਕਈ ਕਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਆਉਣਾ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਪਤਰਾ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸੁਰਤ ਹੋਣੀ ਡੂੰਘੀ ਜਦ ਜਦ ਆਉਣਾ ਮਨ ਦਾ ਹਾਲ ਬਣ ਕੇ ਲਿਖਣ ਜੋਗੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਵਿਚ ਉਤਰ ਆਉਣਾ ਖਿਆਲ ਬਣ ਕੇ ਲਹਿਰ ਬਣ ਜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਆਉਣਾ ਬੂੰਦ ਮਾਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਉਣਾ ਪਿਆਰੇ ਜ਼ਰੂਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪਾਤਰ ਬਣ ਕੇ

ਵਿਲਕਣ ਵਿਚ ਹੈ ਵਿਚਲਤ ਮਨ ਮਨ ਦੇ ਫੁਰਨੇ ਹਰਕਤ ਹਨ ਸੱਖਣੇ ਸੁੱਕੇ ਤਰਸਣ ਕਣ ਵਹਿ ਹੀ ਪਉ ਹੁਣ ਵਰਸਣ ਬਣ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰਚ ਪਉ ਧੜਕਣ ਬਣ ਚਿਰ ਤੋਂ ਚੁੱਭਦੀ ਤੜਫਨ ਬਣ ਸੂਰਜ ਛੋਹ ਕੇ ਪਰਤਣ ਚੰਨ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ ਅਲਮਲ-ਬਨ ਸੂਹੀ ਤਾਰ ਨੂੰ ਤਰਸਣ ਕੰਨ ਮੰਗ ਰਹੇ ਨੇ ਬਰਤਨ ਬਣ ਕੁਝ ਸੁਣਾ ਦਿਓ ਹਲਚਲ ਬਣ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਛੱਟੇ ਬਰਕਤ ਹਨ ਅੱਧ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸਮਝਣ ਮਨ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੋਹੀਆਂ ਮਰਹਮ ਬਣ

ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਮਸਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੀ ਰੱਖਣੇ ਕਰ ਗ‌ਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਇਹ ਅੱਗ ਨਿੱਘ ਦਿੰਦੀ, ਅੰਦਰੇ ਹੀ ਅੰਦਰੇ ਸਾਂਭ ਲਉ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ ਜੰਦਰੇ ਇਹ ਰੇਤ ਹੈ, ਰੇਤ ਤਾਂ ਹੱਥਾਂ ਚੋਂ ਖੁੱਸਣੀ ਲੁਕਵੇਂ ਮਕਾਨਾਂ ਚ ਕੁਦਰਤ ਰੁੱਸਣੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ, ਚੁੱਪ ਤਲਾਬ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਪਾਣੀ ਕਿਨਾਰੇ ਹੀ ਹੋਈਆਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਿ ਬੁਲਾ ਵੀ ਲਵਾਂ ਤੇ ਹਾਕਾਂ ਨਾ ਮਾਰਾਂ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਰਾਹ ਬਣਾ ਗਏ ਅਸੀਂ ਕਿੱਧਰ ਤੁਰੇ ਉਹ ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਪਾ ਗਏ ਤਾਰਾਂ ਛੂਹੇ ਬਿਨ ਰਾਗ ਵਜਾ ਗਏ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਨਾ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਰ ਕੀ ਗਾ ਗਏ? ਬੰਦ ਕਿਵਾੜਾਂ ਚੋ ਸਿੰਮਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚੇ ਸਮਾਉਣਾ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਗਿਰਨਾ ਬੰਦ ਕਿਤਾਬਾਂ ਚ ਲੰਬੇ ਸੁਨੇਹੇ ਕਈ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਹੋ ਰਹੇ ਬੇਹੇ ਪਰਦੇ ਢੱਕ ਰਹੇ ਖਿਆਲ ਨਗਨਤਾ ਬੰਦ ਚੌਗਿਰਦੇ ਛਾ ਰਹੀ ਮਗਨਤਾ ਇਹ ਚੁੱਪ ਦੇ ਸੁਆਦ ਹੀ ਅਸਾਂ ਨੇ ਚੱਖਣੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਸਲੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੀ ਰੱਖਣੇ

ਸੋ-ਸੋ ਮਰਲੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਤੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਂਗਰ ਖਿੰਡਿਆ ਮਨ ਬੰਦ ਬੋਰੀ ਕਿਸੇ ਪਕੜਿਆ ਜਿਉਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੰਡਿਆ ਮਨ ਛੇਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਸਾਂਭ ਸਮੇਟਨ ਮਨ ਖਿੱਲਰੇ ਪਏ ਜਿਓਂ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਪਰਨੇ ਚ ਲਪੇਟਨ ਮਨ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੱਦਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿਲਰਿਆ ਮਨ ਕਦੇ ਜੇਠ ਦੁਪਹਿਰ ਜਿਹਾ ਖਾਲੀ ਹੈ ਕਦੇ ਸਾਵਣ ਵਾਕਣ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੁਣ ਖਿੰਡ ਗਿਆ ਤੇ ਦੱਬ ਗਿਆ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਰਲ ਮਿਲਿਆ ਮਨ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਸ ਨੂੰ ਸਿੰਜ ਦਿਆਂ ਸ਼ਾਇਦ ਜਾਵੇ ਖਿਲਿਆ ਮਨ