ਪਿਰੋਏ

ਲੰਘੇ ਬੜੇ ਹੀ ਸਾਲ, ਮਹੀਨੇ ਲੰਘੀਆਂ ਕਈ ਤਰੀਕਾਂ ਬਣਿਆ ਅੱਜ ਸਬੱਬ, ਅਸੀਂ ਹਾਂ ਬੈਠੇ ਵਿਚ ਉਡੀਕਾਂ। ਮੌਕਾ ਅੱਜ ਹੈ ਸੁਣੀਏ ਗਹੁ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਾਸੇ, ਕੋਈ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈਏ ਆਪਣਿਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਆਂ ਵਸਨੀਕਾਂ। ਇਸ ਉਡੀਕ ਚ ਬੈਠਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਲੱਭ ਲਈਏ ਤਕਨੀਕਾਂ? ਡੇਗ ਦਈਏ ਕੋਈ ਤਾਰਾਂ ਵਿਛੀਆਂ? ਵਾਹ ਲਈਏ ਕੋਈ ਲੀਕਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਖੋਜਾਂ ਕੱਢਾਂ? ਨੀਤੀ ਕੋਈ ਉਲੀਕਾਂ? ਬਸ ਇਸ ਉਡੀਕ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਹੀ ਸਿੱਖ ਲਵਾਂ ਕਦੇ ਸਲੀਕਾ।

ਤੁਰ ਕੇ ਬਨੇਰੇ ਕੌਲ ਆ ਜਾਈਏ ਤੇ ਆ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਠਹਿਰ ਜਾਈਏ ਜ਼ਰਾ ਉਪਰ ਵੀ ਵੇਖੀਏ, ਜ਼ਰਾ ਨੀਚੇ ਵੀ ਵੇਖੀਏ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਫੁੱਲ ਨੂੰ, ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਟੋਟੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੰਦਰਮਾ ਖੜੋਤੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਧੌਣ ਵੀ ਘੁਮਾਈਏ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਲਗਾਈਏ ਆਣ ਦੇਈਏ ਬੇਫ਼ਿਕਰੇ ਜਿਹੇ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਰੁਮਕਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਜ ਜਾਈਏ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦਾ ਠਰੰਮਾ, ਦਿਲ ਦਾ ਸਕੂਨ ਠਹਿਰੇ ਕੋਈ ਦੌੜਦਾ ਜਨੂੰਨ ਕੋਈ ਖਿਮਾ ਕਰੀਏ, ਕੋਈ ਖਿਮਾ ਮੰਗੀਏ ਕੋਈ ਕਰੀਏ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਅਰਦਾਸ ਦਿਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ। ਇਕ ਪਲ ਦਾ ਸੰਨਾਟਾ ਹਵਾ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦਿਲ ਦਾ ਠਹਿਰਾਓ ਕੋਈ ਰੁਕ ਚੁੱਕੇ ਵਲਵਲੇ। ਫਿਰ ਪੁੱਛੀਏ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇਸ ਰਸ ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿੰਝ ਸਰਦਾ ਕੀ ਐਸੇ ਦੇਸ ਕਿਸੇ ਜਾਵਣ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?

ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸੀ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਇਕ ਆਲਸੀ ਤੇ ਇਕ ਸਬਰੀ, ਇਕ ਨੂੰ ਸੀ ਉਡੀਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੇਖਬਰੀ; ਦੂਰੋਂ ਲੰਘਦੇ ਰਾਹੀ ਨੂੰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਜਾਪਣ - ਪਰ ਸਬਰੀ ਵਿਚ ਕਾਹਲ ਨਾ ਕੋਈ ਆਲਸੀ ਵਿਚ ਬੇਸਬਰੀ।

ਚਿੜੀਆਂ ਤੇ ਬਘਿਆੜਾਂ ਜਾ ਕੇ ਵਿੰਨ੍ਹਦਾ ਵਿਰਲਾ ਤੀਰ ਸਿੰਘ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਡਟੇ ਕਲਮ ਤੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਹੋਵੇ ਫਕੀਰ ਸਿੰਘ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਇਕ ਜੁਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਅੱਧ ਐਸਾ ਕੋਈ ਦਲੇਰ ਕਵੀ ਵਿਰਸਾ ਜਿਸਦਾ ਸਦੀਆਂ ਤੀਕਣ ਲੱਭਦਾ ਕੋਈ ਕੋਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ