ਪਿਰੋਏ

ਮੇਰੀ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਉਸ ਪਾਰ, ਗੁਲਾਬ ਉੱਗ ਆਏ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਤਾਂ ਚਨਾਬ ਉੱਗ ਆਏ ਨੇ ਉਮੜੇ ਨੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਸਾਰੇ ਖਿਆਲ ਦੱਸੀਏ ਜੀ ਕਿਵੇਂ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਉੱਗ ਆਏ ਨੇ ਪਾਰ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸੰਭਾਵੀ ਚੜ੍ਹ ਆਏ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਰਾਵੀ ਚੜ੍ਹ ਆਏ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਡੁਬਾ ਕੇ ਛੱਡਣਾ, ਕਿ ਮਨਾ ਕੇ ਛੱਡਣਾ ਕਿ ਅਸਰਾਂ ਦੇ ਚੰਨ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਚੜ੍ਹ ਆਏ ਨੇ ਮੇਰੀ ਖਿੜਕੀ ਤੇ ਖੰਭ ਤਾਂ ਨਰਮ ਡਿੱਗ ਪਏ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹ-ਲਮ ਡਿੱਗ ਪਏ ਨੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਜਦ ਸੁਕਣੇ, ਕੀ ਹੋਊ ਆਲ੍ਹਣਿਆਂ ਦਾ? ਪੰਛੀ ਤਾਂ ਹੋ ਕੇ ਖਤਮ ਡਿੱਗ ਪਏ ਨੇ ਦਿਸਣ ਖਿੜਕੀਓਂ - ਰਾਹੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਤੁਰ ਪਏ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਤ-ਲੁਜ ਤੁਰ ਪਏ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਜਣੇ ਨਹੀਂ ਕਿਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣ ਬੁਝ ਤੁਰ ਪਏ ਨੇ ਛਿੱਟੇ ਹਵਾ ਦੇ ਖਿੜਕੀਓਂ ਮਟਕ ਕਿਉਂ ਆਏ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਟਕ ਕਿਉਂ ਆਏ ਨੇ ਕਿਉ ਲੰਘੇ ਨੇ ਇੰਝ ਇਹ ਸਲੀਕਿਆਂ ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਔਸ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛਟਕ ਕਿਉਂ ਆਏ ਨੇ ਮੇਰੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨੂੰ ਗੁਲਾਬ ਦਿਸ ਰਹੇ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ-ਆਬ ਦਿਸ ਰਹੇ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਲਹਿ ਗਏ, ਕੁਝ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈ ਗਏ ਇਹ ਰੁਕਣੇ ਨੀ ਰੋਕੇ ਸੈਲਾਬ ਦਿਸ ਰਹੇ ਨੇ

ਉਕੇਰਾਂ - ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਛੁਪ ਕੇ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਤਾਂ ਬਣਨਗੇ ਹੀ ਜੁੜ ਜਾਵਣ ਜੇ ਛਿੱਟੇ ਤੁਪਕੇ ਰੰਗਾਂ - ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਛੁਪ ਕੇ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਨਗੇ ਖੂਬ ਇਹ ਧੁੱਪਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਕ ਕੇ ਸਜਾਵਾਂ - ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਛੁਪ ਕੇ ਫਿਰ ਵੇਖੀਏ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਰ ਲਕੀਰ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਰੁਕ ਕੇ ਨਿਹਾਰਾਂ - ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਛੁਪ ਕੇ ਫੜੀਏ ਨਾ ਅਸੀਂ ਵੇਂਹਦਿਆਂ ਨੂੰ ਏਦਾਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਿਵਾਜਾਂ - ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਛੁਪ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਿਚ ਭਿੱਜਦੇ, ਸਿਜਦੇ ਦਿਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਝੁਕ ਕੇ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂ - ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਲੁਕ ਕੇ, ਨਾ ਛੁਪ ਕੇ ਨਿਖਰਾਂਗੇ ਜਦ ਚਾਨਣੇ ਵਿਚ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿਚ ਧੁਪ ਕੇ

ਜੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਰੁੱਖਤਾ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂ ਫਲ ਦੇਵੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਫੁੱਲਤਾ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈ ਕਿ ਸੁਗੰਧਾਂ ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਦੇਵੇ ਤੇ ਰੰਗ ਦੀ ਰੰਗਤ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈ ਕਿ ਦਿਸੇ ਤੇ ਭਾਵੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਜਲ ਦੀ ਜਲਤਾ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈ ਕਿ ਆਣ ਰਜਾਵੇ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਲਹਿਰਪਣ ਇਸ ਵਿਚ ਲਹਿਰ ਦਾ ਹੈ ਕਿ ਢਾਹ ਦੇਵੇ ਉਹ ਸਿਰਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਸੁਰ ਦੀ ਸੁਰਤਾ ਹੈ ਕਿ ਛਿੜ ਜਾਵੇ ਕਿਸੇ ਚਿਰ ਜਿਹੇ ਨੂੰ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੀਂਹਪਣ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈ ਕਿ ਬੂੰਦ ਬੂੰਦ ਦਾ ਦਾਨੀ ਹੋਏ ਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰਤਾ ਉਸ ਮੀਂਹ ਦੀ ਦੀਵਾਨੀ ਹੋਏ ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਦਿਲਤਾ ਕਿਸ ਵਿਚ ਹੈ? ਤੇ ਰੂਹ ਦੀ ਹੈ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਕੀ? ਇਹ ਕਿਸ ਤੋਂ ਕਰੀਏ ਪੁੱਛ-ਪੁਛਈਆ ਮਨ ਦੀ ਕੀ ਹੈ ਬਰਕਤ ਜੀ? ਰੁੱਖ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਰੰਗ ਤੇ ਜਲ ਲਹਿਰ, ਸੁਰ ਤੇ ਮੀਂਹ ਨੇ ਹੱਲ ਕਲਾਕਾਰ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇ ਰੂਹ ਤੁਰ ਜਾਵਣ ਹੁਣ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲ

ਛਿੱਟਾ-ਛਿੱਟਾ ਚਾਨਣਾ ਤੇ ਬੂੰਦ ਬੂੰਦ ਪਛਾਨਣਾ ਤੇ ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਆਨੰਦਮਈ ਮੀਂਹ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਮਾਨਣਾ ਬੁਰਕੀ-ਬੁਰਕੀ ਸੋਝੀਆਂ ਸੁਰਤੀਂ-ਸੁਰਤੀਂ ਜੋੜਨੀਆਂ ਸਹਿਜੇ ਸਹਿਜੇ ਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰੂਹਾਂ ਵੀ ਝੰਜੋੜਨੀਆਂ ਤਾਰ-ਤਾਰ ਸਾਰੰਗੀਆਂ ਪੁਕਾਰ-ਪੁਕਾਰ ਜੋ ਮੰਗੀਆਂ ਟੁਕੜਾ-ਟੁਕੜਾ ਵੱਜਦੀਆਂ ਰਾਗ-ਰਾਗ ਵਿਚ ਰੰਗੀਆਂ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਮੈਂ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਤਾਲ-ਤਾਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸਾਹ-ਸਾਹ ਦੇ ਖਿੜਨੇ ਵਿਚ ਜਗ ਹੈ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰਿਹਾ

ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਆ ਗਏ ਸੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਗਏ ਸੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁੱਖ-ਸਾਂਦ, ਤਾਜ਼ੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਨਵੀਆਂ ਖਬਰਾਂ, ਨਵੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਹੱਸਣੇ ਰੋਣੇ ਦੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਮਿਣਤੀਆਂ ਨਵਿਆਂ ਸੁਫਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ-ਬੁਣਤੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਵਿਛੜਣ ਦੇ ਸਿਲ-ਸਿਲੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਿਸ ਪਲ ਹੱਸਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਕਦ ਕਦ ਤੁਸੀਂ ਰੋਏ ਕਦ ਜੀਏ, ਕਦ ਮੋਏ ਤੁਹਾਡੇ ਨਵੇਂ ਪਤੇ, ਨਵੇਂ ਸ਼ੌਂਕ, ਨਵੇਂ ਖਿਆਲ ਦੱਸ ਗਏ ਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਆ ਗਏ ਸੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਗਏ ਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਪੁੱਜ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਦੇ ਸੀ ਤੁਸੀਂ ਆਉਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਰੁੱਝ ਗਏ ਸੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ - ਗੱਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲਾਇਓ ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲ ਹੋ ਖਿੜਣਹਾਰਿਓ, ਮੁਰਝਾਇਓ ਨਾ ਪਰ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਅਸੀਂ ਰੋਏ ਜਦ ਸ਼ਬਦੀਂ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਸਾਗਰ ਹੁਣ ਇੰਝ ਹੋ ਰਹੇ ਉਜਾਗਰ ਕਿ ਜਦ ਜਦ ਅੰਬਰ ਬਰਸੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਸਾਡੀ ਵੀ ਹੋਏ ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਦੋ ਪਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਗਏ ਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਆ ਗਏ ਸੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਗਏ ਸੀ

ਜਲ ਚਮਕ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਮੀਂਹ ਗਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਚਾਨਣ ਵੱਧ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅੰਬਰ ਰੁਸ਼ਨਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਧੁਨ ਫੈਲ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਉਸ ਵੱਜ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕੁਦਰਤ ਸੁਣ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ ਕੋਈ ਗੁਨਗੁਨਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਫੁੱਲ ਗਿਰ ਹੀ ਰਹੇ ਨੇ ਮਿਠਾਸ ਘੁਲ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ ਇਸ ਕੁਦਰਤ ਚ ਚਾਸ਼ਨੀ ਕੋਈ ਮਿਲਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਸੂਰਜ ਛਿਪ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਹਨੇਰਾ ਚੜ੍ਹ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਰਾਤ ਰੁੱਸ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ ਚੰਨ ਮਨਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਰੁੱਖ ਵੱਧ ਹੀ ਰਹੇ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਗ ਹੀ ਰਹੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਚ ਬੀਜ ਘੁਲ ਕੇ ਆ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅੱਖਰ ਜੁੜ ਹੀ ਰਹੇ ਨੇ ਸ਼ਬਦ ਬਣ ਹੀ ਰਹੇ ਨੇ ਕੋਈ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਫਸਲ ਨੂੰ ਉਗਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਮਨ ਝੁਕ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜ਼ਮਾਨਾ ਰੁਕ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚੇ ਸਭ ਸਮਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਰ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਤੋਂ ਲੰਘ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਰਾਹ ਤਾਂ ਫੈਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਤੇ ਲਿਜਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ