ਪਿਰੋਏ

ਨਾ ਕੋਈ ਮੀਂਹ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਪਰ ਮੌਸਮ ਇਸਦੇ ਕਿਹੜਾ ਤੁੱਲ ਅਸੀਂ ਤੱਕਦੇ ਤੱਕਦੇ ਹੋ ਗਏ ਬੁੱਤ ਕਿਹੜੀ ਰੁੱਤ ਭਾਈ ਕਿਹੜੀ ਰੁੱਤ ਕਰਮ ਸਾਡੇ ਕੋਈ ਨਜ਼ਾਰੇ ਪਏ ਜਿਸ ਅੱਗੇ ਫਿਕੜੇ ਤਾਰੇ ਪਏ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨਸ਼ੇ ਚ ਹੋ ਗਏ ਧੁੱਤ ਕਿਹੜੀ ਰੁੱਤ ਭਾਈ ਕਿਹੜੀ ਰੁੱਤ ਕੁਝ ਬੁਣ ਰਹੀ ਇਹ ਤਾਰ ਤਾਰ ਅਸੀਂ ਨਿੱਘੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਠੰਡੇ ਠਾਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਵਲੇਵਾਂ ਇਹਦੀ ਗੁੱਤ ਕਿਹੜੀ ਰੁੱਤ ਭਾਈ ਕਿਹੜੀ ਰੁੱਤ ਚਲੋ ਪੁੱਛ ਹੀ ਲਿਆ ਤਾਂ ਸੁਣੋ ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਉਹ ਰੁਤ ਜਿਹਦਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਰੰਗ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਪੁੱਤ ਇਹ ਰਿਸ਼ਮ ਰੁੱਤ ਭਾਈ ਰਿਸ਼ਮ ਰੁੱਤ

ਉਹਦੇ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਮੁੜ ਆਏ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜੇ ਫੁੱਲ ਮੁੜ ਆਏ ਮੈਂ ਤਾਜ਼ੇ ਭੇਜੇ ਸੀ, ਛੱਟੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਪਾ ਕੇ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਆਏ, ਕੁਮਲਾ ਕੇ, ਮੁਰਝਾ ਕੇ ਮਹਿੰਗੇ ਮੁੱਲ ਭੇਜੇ ਗੁਲਦਸਤੇ ਬਣਵਾ ਕੇ ਕੋਡੀਆਂ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੁੱਲ ਮੁੜ ਆਏ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲ ਮੁੜ ਆਏ ਮਹਿਕ ਛੱਡ ਆਏ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਵਾ ਚ ਜਿੱਥੇ ਗਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੀ ਪੱਤੇ ਗਵਾਚ ਮਿਲ ਗਏ ਹੋਣੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਸੁਆਹ ਚ ਬਚੇ ਕੁਚੇ ਉੱਥੋਂ ਦੀ ਰੁਲ ਮੁੜ ਆਏ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲ ਮੁੜ ਆਏ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰਾਂ, ਇਸੇ ਗੱਲ ਲਈ ਕਿ ਉਨ੍ਹੇ ਛੂਹੇ ਤਾਂ ਹੋਣੇ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਲ ਲਈ ਵੇਖੋ ਮੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਜਲ ਲਈ ਮੇਰੇ ਮਹਿਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ-ਜੁਲ ਮੁੜ ਆਏ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਫੁੱਲ ਮੁੜ ਆਏ

ਖੁਦ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਸ਼ਬਦ ਮੂਹਰੇ ਕਰ ਦਿਉ ਤੇ ਆਪੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹ ਜਾਣ ਦਿਉ ਕਦ ਦੇ ਘੂਰ ਰਹੇ ਹੋ ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁਣ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਭਿੰਨ ਜਾਣ ਦਿਉ ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਰੱਖਣਾ ਵਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਤੇ ਰੂਹ ਚੀਰਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਚਾਲ ਵੇਖਣਾ ਵੇਖਿਓ ਹਸਤੀ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਦਾ ਕੱਟ-ਫੱਟ ਜਾਣਾ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਰਵਾਲ ਵੇਖਣਾ ਵਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ ਤਾਂ ਰੱਤ ਨਿਕਲੇਗਾ ਥੋੜਾ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇ, ਅਤਿ ਨਿਕਲੇਗਾ! ਤੁਸੀਂ ਰੋਕਣਾ ਨਾ ਰੱਤ ਨੂੰ, ਵੱਟ ਪਾਉਣਾ ਨਾ ਪੀਸੇ ਜਾਓਗੇ ਮੋਹਲਿਆਂ ਹੇਠ ਤਾਂ ਤੱਤ ਨਿਕਲੇਗਾ ਫਿਰ ਧਾਗਾ ਲਿਉ ਥੋੜਾ ਕਿਸੇ ਸਹਿਜ ਸੂਤ ਦਾ ਫੱਟ ਨੂੰ ਸਿਉਣ ਲਈ, ਜ਼ਖਮ ਭਰਨ ਲਈ ਫਿਰ ਬੂਟੀ ਕਿਸੇ ਕੁਦਰਤੀ ਭਾਵ-ਅੱਖਰ ਦੀ ਮਨ ਤਕੜੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਜਰਨ ਲਈ ਇਕ ਐਲਾਨ ਲਿਖ ਦਿਉ ਏਸ ਜੰਗ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦਾ ਇਸ ਕਚਹਿਰੀ ਇਹ ਕਾਗਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿਓ ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੀ ਜਾਚੇ ਜ਼ਰੂਰੇ ਕਰ ਦਿਓ ਕਿ ਖੁਦ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਸ਼ਬਦ ਮੂਹਰੇ ਕਰ ਦਿਉ

ਕਿਸੇ ਉੱਚੇ ਨੇ ਖੁਸ਼-ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰੱਬੀ ਅੱਖਰ ਵਾਹਿਆ ਉਹ ਚਕਾ-ਚੌਂਧ, ਨੂਰ ਦਾ ਭਰਿਆ, ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ ਹੈ ਮੂਲ ਗੱਲ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚੋਂ ਪਰੇ; ਵਿਚੋਲਾ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹਿਆ ਫਿਰ ਸੁਹਣੀ ਕਲਮ ਉਸ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਫੜਾਇਆ ਉਸ ਦੂਜੀ ਕਲਮ ਅਨੁਵਾਦ ਫਿਰ ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਜ਼ਬਾਨੇ ਕਰਾਇਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅੱਖਰ ਉਤਰ ਕੇ ਸਾਡੇ ਤੀਕਰ ਆਇਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਵੇਖੀ ਹਾਲ ਸੁਣਾਇਆ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਅਨਹਦ ਨਾਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਟੋਡੀ ਦੇ ਸੁਣਾਇਆ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੱਖਣੇ ਟੋਡੀ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੁਰ ਹੀ ਲੱਗ ਨਾ ਪਾਇਆ ਪਰ ਮਨ ਦੇ ਹੋ ਗਏ ਦੋ ਟੋਟੇ ਜਦ ਅੱਖਰ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ ਜੋ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਜਲ ਮੁੱਠੀ ਚੇ ਨਾ ਸਮਾਇਆ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਉੱਚਿਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹੈ ਸਾਡੇ ਤੇ ਵਰਸਾਇਆ ਸਾਨੂੰ ਗਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਤਾਂ ਬਾਝੋਂ ਫਿਰ ਪਕੜ ਕਿਸੇ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਲੋਹ-ਬਰਤਨ ਪਾ ਸੀ ਸਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਛੁਹਾਇਆ ਹੁਣ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹਾਲ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹਾਲ ਦਾ, ਇਸ ਵਰਕੇ ਤੇ ਲਾਹਿਆ ਮਿਲੇ ਵਿਚ ਇਹ ਮੂਲ ਰੰਗ - ਵੇ ਰਮਜ਼ ਰੰਗ ਦੇ ਰਾਇਆ