ਪਿਰੋਏ

ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ, ਇੰਜ ਹੀ ਖੜ੍ਹਿਆਂ, ਕੋਲ ਬਨੇਰੇ ਦੇ; ਧੁੰਦਲਾ-ਧੁੰਦਲਾ, ਸਭ ਸਮਾ ਜਾਏ, ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਦੇ। ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਵੀ ਵੱਖਰੇ, ਚਿਹਰੇ ਮੇਰੇ ਦੇ; ਸੁਰਤ ਛਿਪੀ ਪਰ, ਰਸਨਾ ਤੱਕਦੀ, ਬਿਆਨ ਬਥੇਰੇ ਦੇ। ਖਡ਼੍ਹਿਆਂ-ਖਡ਼੍ਹਿਆਂ, ਕਰ ਕੁਦਰਤ ਦੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਸਿਹਰੇ ਦੇ; ਮਾਣ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਖਿੜ ਜਾਵਣ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਦਿਲ ਉਕੇਰੇ ਦੇ। ਖੜ੍ਹੇ-ਖੜ੍ਹੇ ਇੰਞ, ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਚ ਬਸੇਰੇ ਦੇ; ਝੂਟੇ ਆਵਣ, ਸੁਪਨੇ ਆਵਣ, ਦੇਸ ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੇ।

ਅੱਜ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਪਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤਕਿਆ ਹੈ, ਬੱਦਲ-ਬੱਦਲ ਛਾਏ ਨੇ ਕੁਝ, ਰਾਹ ਅੰਬਰ ਦਾ ਢੱਕਿਆ ਹੈ। ਉੰਝ ਤੇ ਠੰਢਕ ਹਵਾ ਚ ਹੈ, ਪਰ ਲਗਦੇ ਸਭ ਉਦਾਸ ਨੇ ਜੀ ਧਰਤੀ-ਅੰਬਰ ਬਹਿ ਕੇ 'ਕੱਠੇ, ਵਿਚਾਰ ਰਹੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਜੀ। ਉਂਞ ਤੇ ਜਾਪਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੁਣ ਸਕਦੇ, ਹਵਾ ਚ ਰਲੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨੂੰ, ਭੁਲਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਹੁਣ ਸਕਦੇ। ਇੰਞ ਲਗਦੈ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਰਲ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਬਰਸਣੇ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਭਾਰੇ ਹੋ ਹੋ, ਤਾਂਹ ਹੀ ਵੱਲ ਨੂੰ ਜਾਉਂਦੇ ਨੇ।