ਪਿਰੋਏ

ਮੈਂ ਉੱਡ ਕੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਰੰਗੀਨ ਦੇਸ ਦੇ ਬੱਦਲ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ ਸ਼ੌਕੀਨ ਦੇਸ ਦੇ ਬੱਦਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਨੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਲਗਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖੋ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਦੇਸ ਦੇ ਬੱਦਲ ਧੁੰਦ ਜਿਹੇ ਹੀ ਲਗਦੇ ਨੇ ਇਹ ਨੀਵੇਂ ਨੀਵੇਂ ਤਰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਮਿੱਟੀਆਂ ਚੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ ਨੇ ਮਸਕੀਨ ਦੇਸ ਦੇ ਬੱਦਲ ਲਾਈਏ ਆਓ ਉਡਾਰੀਆਂ ਵਿਚੇ ਰਚ ਮਿਚ ਜਾਈਏ ਸਾਨੂੰ ਪਏ ਪੁਕਾਰਦੇ ਨੇ ਲੀਨ ਦੇਸ ਦੇ ਬੱਦਲ

ਉਡੀਕਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਰੱਬ ਹੈ ਬੈਠਣਾ, ਬੈਠ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿਣਾ ਜੋ ਬਲਦੀ ਉਡੀਕ ਕੇ ਅੱਗ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਣੀ, ਸੇਕਦੇ ਰਹਿਣਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੇ ਵਿਚ ਇਤਬਾਰ ਹੈ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ, ਗਿੜ ਮੁੜ ਕੇ ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਫਿਰ ਪੁੱਛਣੇ ਹਾਲ "ਦਿਉ ਸੁਨੇਹੇ, ਅਨੰਦ ਪੁਰ ਕੇ" ਫਰਕ ਤਾਂ ਹੈ ਜੀ ਬਾਰੀਕ ਜਿਹਾ ਬਿਰਹੇ ਵਿਚ ਤੇ ਆਸਾਂ ਵਿਚ ਬਿਰਹੇ ਵਿਚ ਹੈ ਸੋਗ ਤੇ ਭਾਣਾ ਆਸ ਹੈ ਛੁਪੀ ਅਰਦਾਸਾਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੂਰ-ਦੇਖਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣ ਦੀ ਭਾਲ ਹੈ ਉਡੀਕਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬੁੱਝੋ ਕੋਈ, ਸੁਆਲ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਭਿੱਜਣ ਤੋਂ ਡਰਿਓ ਨਾ - ਇਹ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਝੱਖੜ ਜੋ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨੇ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹੇ ਹੈ ਰੁੱਖ ਵੀ ਖੜ੍ਹਿਆ ਵੇਖੋ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਵਾਛੜ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨੇ ਭਿੱਜ ਭਿੱਜ ਕੇ ਆਖ ਰਹੇ ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਭਿੱਜਣ ਤੋਂ ਡਰਿਉ ਨਾ - ਤੁਸੀਂ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਡਰਿਓ ਨਾ - ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਹੈ ਇਹ ਵਾਛੜ ਦੇ ਛਿੱਟੇ ਸਗੋਂ ਪਿਆਸਾਂ ਮਿਟਾਵਣਗੇ ਸੁੱਕ ਚੁਕੇ ਟੋਭਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤਾਲ ਬਣਾਵਣਗੇ ਮੁੜ੍ਹਕਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਮੀਂਹ ਰੂਹਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਡਰਿਓ ਨਾ - ਤੁਸੀਂ ਗਿੱਝਣ ਤੋਂ ਡਰਿਓ ਨਾ - ਇਸ ਰਾਹ ਦੀਆਂ ਮਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੀਤ ਹੀ ਨੇ ਮੀਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜੇ ਹੋਏ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਰਾਹੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਵਿਸਮਾਦ ਕਿਤੇ ਤੁਸੀਂ ਗਿੱਝਣ ਤੋਂ ਡਰਿਓ ਨਾ - ਤੁਸੀਂ ਗੱਜਣ ਤੋਂ ਡਰਿਓ ਨਾ - ਬਣਨਾ ਹੈ ਬੱਦਲ ਜੇ ਉਡਾਰੀ ਜੇ ਲਾਉਣੀ ਹੈ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣੀ ਹੈ ਜੈਕਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਨੇ ਨਿਹਾਲ ਜੇ ਹੋਣਾ ਹੈ ਮੀਹਾਂ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਬਣੋ ਭਿੱਜ ਭਿੱਜ ਕੇ ਬੱਦਲ ਬਣੋ ਤੇ ਗੱਜਣ ਤੋਂ ਡਰਿਓ ਨਾ -

ਮੈਂ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਸਮਝਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਰਮਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਉੜਦੇ ਗਏ ਕਿਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੁੜਦੇ ਗਏ ਉਹ ਬਣ ਹੀ ਗਏ ਫਿਰ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਜੋ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪਰੋਸਨੀਆਂ ਜਦ ਰਮਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਰਲ ਜਾਵਾਂਗੇ - ਕਿਤੇ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਲ ਜਾਵਾਂਗੇ? ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੋਸ਼-ਣੀਆਂ ਇਹ ਮਾਣ ਰਹੇ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਜੋ ਗੁੰਮ ਚੁਕੇ ਨੇ ਰਮਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਲੱਭ ਨਾ ਪਾਇਆ ਸਮਝਾਂ ਵਿਚ!

ਰਾਤ ਮੀਂਹ ਆਇਆ ਸੀ ਮੋਹਲੇਧਾਰ ਰੁੱਖ ਨੇ ਇਕ ਵੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਕੋਈ ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵੀ ਲੱਗਾ ਇੰਞ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਛਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ! ਮੈਂ ਰੋਇਆ ਬੜਾ ਚਿਰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਖੜ੍ਹਿਆ ਹੀ ਲੰਘ ਗਿਆ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਅੱਗੇ ਇਹ ਮਲਾਰ ਦੇ ਛਿੱਟੇ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਚੋਂ ਉੱਤਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਪੱਤਰ, ਲਹਿ ਲਹਿ ਕਰਦਾ ਹਵਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਚ ਤਰਦਾ ਤੇ ਵਹਿੰਦਾ ਖੜ੍ਹ ਜਾਉ, ਦੌੜਦਿਓ! ਤੁਰ ਪਵੋ, ਖੜ੍ਹਿਓ! ਵਾਸਤੇ ਪਾਉਂਦਾ ਉਹ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਸਿੱਖਦਾ ਮੈਂ ਰੁਖ ਇਖਤਿਆਰੀ ਮੈਂ ਬਿਰਖਾਂ ਦਾ ਜਾਇਆ, ਤੇ ਮੀਹਾਂ ਦਾ ਪਲਿਆ ਮੈਂ ਬਣ ਕੇ ਜੀਆਂ ਕਿਸੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਬੂੰਦਾਂ ਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹਵਾਵਾਂ ਚ ਰਲਿਆ ~ ਸਫਲਿਓ ਬਿਰਖੁ ਹਰੀਆਵਲਾ

ਜੋ ਉੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਗਏ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਗਏ ਨੀਵੇਂ ਤਰਦੇ ਬੱਦਲ, ਤਾਂ ਗੱਜੇ ਬੜਾ ਚਿਰ ਕੁਝ ਦਾਅਵਿਆਂ ਚ ਜਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਤਗਮੇ ਲੈ ਆਏ ਦੌੜਾਂ ਉਹ ਜਿੱਤੇ, ਜੋ ਭੱਜੇ ਬੜਾ ਚਿਰ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਮਿੱਟੀਆਂ ਚ ਜੂਝਦੇ ਰਹੇ ਦਰਗਾਹੋਂ ਆਏ, ਪਛਾਣ ਦਾ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਗਏ ਨਿਮਰਤਾ ਬਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚਿਓਂ ਉੱਚੇ ਬੱਦਲ ਉਚਾਈ ਤੇ ਨਿਵਾਣ ਦਾ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਗਏ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਚੋਂ ਉੱਠੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਗਏ ਜੋ ਉੱਚੇ ਬੱਦਲ ਛਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤੁਰੇ ਸੀ ਲੁਕਾਈ ਨੂੰ ਲੋਕ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ