ਦੋ ਅੰਬੀਆਂ

ਇੱਕੋ ਜਿੱਡੀਆਂ ਦੋ ਅੰਬੀਆਂ,

ਇੱਕੋ ਹੀ ਡੱਕੇ ਝੂਲਦੀਆਂ,

'ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ,

ਰੰਗ ਵੀ ਲੱਗਦੇ ਹੂਬਹੂ,

ਕੱਦ-ਕਾਠ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ,

ਇੱਕੋ ਜਿੱਡੀ ਹੀ ਹਿੱਕ।

ਚਾਅ-ਚਾਅ ਵਿੱਚ ਤੋੜੀਆਂ,

ਫਿਰ ਲੈ ਕਰਦ ਇੱਕ, ਕੱਟੀਆਂ,

ਫਿਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੋਏ ਹੈਰਾਨ,

ਇੱਕ ਨਿਕਲੀ ਨਿਰੀ ਸ਼ਹਿਦ ਜਿਹੀ,

ਮਿੱਠੀ, ਗੋਰੀ; ਅਤੇ ਦੂਜੀ

ਕੌੜੀ ਅਤੇ ਬੇਜਾਨ।

ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ,

ਕੋਈ ਰੋਗ ਹੈ ਤੇਰੀ ਕੁੱਖ ਨੂੰ?

ਕਿਉਂ ਐਸਾ ਭੇਦ ਦਾ ਭਾਵ?

ਇੱਕ ਅੰਬੀ ਕੌੜੀ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਿਹੀ,

ਮੂੰਹ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਈ ਬਾਹਰ ਥੁੱਕ ਗਈ,

'ਤੇ ਦੂਜੀ ਅੱਤ ਸੁਆਦ!

ਅੰਬ ਕਹਿੰਦਾ ਜੜ੍ਹ ਹੈ ਇੱਕ ਹੀ,

'ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਮੇਰਾ ਤਣਾ ਹੈ,

ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਈ ਜਾਂਦਾ ਰਾਹ,

ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਕੋਈ ਵਖਰੇਵਾਂ ਨਹੀਂ,

ਤੱਤ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ,

ਬੱਸ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਅ।