ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ ਸੁੱਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ ਸੁੱਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸੀ।
ਜਦ ਮੈਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ
ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਨਾ ਰਹੀ
ਤਦ ਸਮੁੱਚੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਸੁੱਚੀ ਹੋ ਗਈ
ਬਾਗ ਦਾ ਬਾਰਾਮਾਹਾ
ਚੇਤ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰ ਬਾਗ ਅਸੀਂ ਲਾਇਆ ਇਕ ਵਿਸਾਖ ਨੂੰ ਸਾਖ ਹਰੀ ਜੇਹੀ ਹੋ ਕੁਝ ਗਈ ਜੇਠ ਦੀ ਠੇਠ ਜਿਹੀ ਤਪਸ਼ ਨੇ ਕਹਿਰ ਕੀਤਾ ਹਾੜ ਦੀ ਆੜ ਚ ਹਸਰਤ ਹੀ ਬੁਝ ਗਈ ਸਾਵਣ ਚ ਸੁੱਕੇ ਖਿੜਾਵਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ ਭਾਦੋਂ ਵਿਸਮਾਦੋਂ ਕੁਝ ਖੁੰਝ ਲੈ ਗਈ ਅੱਸੂ ਵੀ ਦੱਸੂ ਕਿ ਮੇਰਿਆਂ ਤਲਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਤਕ ਚ ਬੱਤਕ ਦੀ ਕੋਈ ਚੁੰਝ ਲੈ ਗਈ ਮੱਘਰ ਦੇ ਕੱਕਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕੁਝ ਸੇਕ ਦਿੱਤਾ ਪੋਹ ਨੂੰ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਕਮਾਲ ਸੀ ਮਾਘ ਵਿਚ ਬਾਗ ਖਿੜਨ ਦੀ ਖਬਰ ਆਈ ਫੱਗਣ ਚ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਮੁਖ ਤੇ ਜਮਾਲ ਸੀ
Comments
Post a Comment